دیگر خاطراتِ آن روزها هم اشکم را در نمی آورَد،
دیگر نه احساس میفهمم، نه هیچ چیز دیگر.
شبیه به یک بُت، که دستان چوبی اش شاهدِ دلتنگی اش هستند!
دستانی که از انتظار خشک شدند . .
بت، بت نبود!
از غصه خوردن، از سردی احساساتِ رو به پایان . .
سنگ شده بود !

بت بودَن سخت نیست، بت شدَن سخت است! برایِ من . .

+ دلگرفت هایِ من / سوتُ کوریِ شب های شلوغ!